Alertcolumn 71 DOORSLAGGEVEND

pastedGraphic.png

         pastedGraphic_1.png

pastedGraphic_2.png

       Loek Dullaart (febr.2018)

Alertcolumn .71  Doorslaggevend

Het zwaard van Damocles dat al enige tijd boven ons zweefde is nu gevallen, het besluit is genomen, we hebben allemaal verloren, de wet op de orgaandonatie is aangenomen door de Eerste Kamer. En dat met de kleinst mogelijke meerderheid: 38 tegenover 36 stemmen. Ik voel dat als een persoonlijke nederlaag, als een falen. Maandenlang zijn verschillende mensen er net als ik innerlijk en uiterlijk mee bezig geweest. Twee emails heb ik geschreven en gestuurd aan alle leden van de Eerste Kamer persoonlijk. Ik geef die hier nog even weer om de kern van het probleem van de orgaandonatie weer te geven. Dit was mijn eerste brief:

Geachte Dames, Heren,

Met betrekking tot uw aanstaande besluitvorming met betrekking tot de Wet op de Orgaandonatie willen wij U – alle propaganda en beïnvloeding vanuit de voorstanders van deze wet via filmpjes of verklaringen ten spijt – nogmaals kort samengevat het volgende voorleggen. Wij vragen U heel dringend om:

  1. vanwege het feit dat mensen die door medici ‘hersendood’ worden verklaard niet dood zijn en er veel gevallen bekend zijn van mensen die alsnog uit deze ‘doodslaap’ ontwaken,
  2. vanwege het feit dat mensen die voor orgaandonatie worden geopereerd anaesthesie moeten krijgen of moeten worden vastgebonden om te voorkomen dat zij heftige tegenstribbelende bewegingen maken en dat deze mensen dan dus kennelijk ook innerlijk van alles moeten doormaken en beleven,
  3. vanwege het feit dat mensen die wegens orgaandonatie worden geopereerd sterven op de operatietafel door de handeling van het uitnemen van hun organen, wat gelijk te stellen is met moord of euthanasie,
  4. vanwege het feit dat het het onvervreemdbare recht is van ieder individu om vrij te kiezen over wat er met zijn lichaam en zijn organen gebeurt en het niet zo kan zijn dat hem nu via deze wetgeving dit zelfbeschikkingsrecht wordt ontnomen, zonder dat wij daar individueel over collectief over zijn geraadpleegd en dat dit recht hiermee automatisch zou overgaan op de Neder-landse Staat en de Staat op deze wijze eigenaar wordt gemaakt van onze organen, tenzij wij uitdrukkelijk op papier zouden hebben verklaard dat wij – bij wijze van uitzondering – niet willen dat de Staat van dit recht gebruik maakt
  5. dat deze wet vanwege alle hier genoemde feiten volkomen in strijd is met allerlei bepalingen in de Grondwet, Europese en Internationale Wetgeving en Verdragen en de voor alle burgers van dit land geldende Universele Rechten van de Mens

vragen wij u om al deze redenen dringend om aan uw plicht als Eerste Kamer te voldoen door deze wetgeving, die door u getoetst moet worden aan alle morele wetten en alle geformuleerde wetten en verdragen, om deze Wet op de Orgaandonatie in haar huidige vorm af te wijzen. Wij vragen u dringend – omdat het zo’n gevoelige en belangrijke kwestie is – vooral ook uw eigen morele gevoel en uw geweten en niet het partijpolitieke belang doorslaggevend te laten zijn in uw overwegingen en beslissingen hieromtrent.   

                                                                Hoogachtend,

Met betrekking tot punt 1 van het hiergenoemde: er zijn veel publicaties verschenen waarin voorbeelden beschreven staan van mensen die terugkomen uit een situatie van ‘hersendood’. Eén van de interessantste is de beschrijving van Eben Alexander. Deze hersenspecialist uit Amerika

                  pastedGraphic_3.png    pastedGraphic_4.png     pastedGraphic_5.png 

weet uit eigen ervaring dat je wakker kunt worden wanneer je hersendood bent verklaard. Hij beschrijft zijn ervaringen van die situatie in zijn beide boeken Na dit leven en De hemel in kaart. Hij beschrijft ook zijn erva-ringen tijdens deze hersendood en zijn verklaring van deze situaties zijn uitvoerig in zijn boek beschreven. 

Ook het boek Droomvlucht in coma door Jan Kerckhoffs zou door iedereen die zich bezighoudt met orgaan-donatie gelezen moeten worden. Ook hij is wakker geworden uit een ‘hersendood’-coma en heeft tijdens die periode ontzettende nachtmerries gehad van de “orgaanmaffia”, zoals hij ze noemt, die zijn organen wilden wegroven, wat ook werkelijk gebeurd zou zijn als zijn vrouw niet zo vasthoudend was geweest. Dan zou hij gestorven zijn op de operatietafel, zoals zovelen die ook orgaandonatie moeten ondergaan. Maar nu is hij ontwaakt en schreef zijn boek als waarschuwing aan iedereen…. Ook in de boeken van Hans Stolp Orgaandonatie. Waarom wel, waarom niet? en van Ger Lodewick Wat je over Orgaandonatie zou moeten weten. “Hoe kun je nu levende organen uit een dood lichaam halen?” en in het Zwartboek van Annet Wood over orgaandonatie dat te vinden is op: http://www.annetwood.nl/brief-aan-de-ministerraad  zijn veel voorbeelden te vinden  van mensen die ontwaken uit hun ‘onomkeerbare coma’ of ervaringen beschrijven tijdens hun ‘hersendood’.

         pastedGraphic_6.png      pastedGraphic_7.png      pastedGraphic_8.png

Het is natuurlijk ook al raar dat je de organen van een ander gebruiken wil om tenminste nog even door te leven, bang als we allemaal zijn voor de dood en het leven in de geestelijke wereld…. En dan maar voor lief nemen dat je tientallen chemische middelen moet slikken om net niet dood te gaan, maar om te voorkomen dat je immuunsysteem vecht tegen die vreemde indringer…. Een familielid van mij was nooit verteld dat de gemiddelde levensduur na longtransplantatie gemiddeld maar zeven jaar is… Hij is na precies zeven jaar op relatief jonge leeftijd alsnog overleden. 

Het is goed dat er steeds meer berichten komen van mensen die zogenaamd ‘hersendood’ waren maar nog leefden en weer ontwaakten. Een heel goede weergave is ook dit interview van twee vrouwen: https://www.youtube.com/watch?v=JA9cRhUP6M4 . Interessant daarbij is vooral dat het moment van de verklaring van ‘hersendood’ eigenlijk vooral te maken lijkt te hebben met het moment dat alles in gereed is gebracht (tot en met klaarstaande auto) voor een transplantatie, terwijl de patiënt redelijk stabiel is, zelfs als er juist positieve verschijnselen zijn, zelfs tekenen van herstel…!. En ook dat het constateren van ‘hersendood’ gaat volgens allerlei fysieke metingen volgens een vast protocol, zonder dat de aanwezigheid van de ziel, zielereacties (een kneepje in de hand, een traan etc.) daarin als feiten worden meegenomen…..

Toen nam Eerste Kamer een week uitstel om er daarna nog een tweede keer over te praten. Als reactie op mijn eerste mail kwamen er een paar antwoorden die duidelijk maakten dat de betreffende Eerst Kamerleden helemaal niet over orgaandonatie op zich wilden spreken alleen maar over de procedure van donorregistratie. Dat uitstel vond ik een goede aanleiding en gelegenheid om nog een extra brief aan ze te sturen. Op grond van de discussie leek het me goed om er op te mikken dat ze zouden beslissen tot uitstel om een aantal zaken nog eens goed te onderzoeken. Op grond daarvan zond ik hen de volgende (tweede) brief: 

Geacht Lid van de Eerste Kamer,

Los van de zaken die ik in een eerdere mail aan u heb beschreven wil ik nog het volgende onder uw aandacht brengen:

Vijf argumenten om de omstreden Wet op de Orgaandonatie in de huidige vorm af te wijzen

 

  1. Er is onvoldoende draagvlak in de samenleving voor deze wet. 

Duidelijk is geworden dat het slechts door een ongelukkig toeval is geweest dat deze wet niet door de Tweede Kamer is afgewezen. Er zijn zeer gegronde redenen om aan te nemen dat als deze wet via een referendum aan de bevolking zou worden voorgelegd, hij met een grote meerderheid zou worden afgewezen. Bij afwijzing is dat nog steeds een optie ondanks het feit dat de regering wil verhinderen dat mensen zich op deze wijze gemeenschappelijk uitspreken. Zij voelen zich kennelijk belemmerd in hun streven om onwelgevallige beslissingen door te voeren. Totalitarisme komt daarmee wel dichterbij.

 

  1. Orgaandonatie op zich is en blijft voor veel mensen een omstreden zaak. 

Een ernstig zieke, die alles wil doen om nog iets langer te leven, zal de beperkte levensduur na transplantatie, de geringe kwaliteit van leven door de vele medicijnen, het gevaar van infecties en afstotingsverschijnselen allemaal voor lief willen nemen, om nog maar te zwijgen over alle persoonlijkheidsveranderingen die het hebben van de organen van een ander met zich mee blijkt te brengen. Ook dit laatste gebied zou eerst nog nader moeten worden onderzocht. 

De donor, die ‘hersendood’ is verklaard moet daarbij voor lief nemen dat hij pas sterft op de ‘operatietafel’ door het er uithalen van zijn organen, terwijl onvoldoende is onderzocht dat hij uit de situatie van ‘hersendood’ ook nog zou kunnen ontwaken, zoals dat in een aantal gevallen ook inderdaad is gebeurd. Ook weet hij niet wat hij tijdens de ‘hersendood’ allemaal beleeft en meemaakt, omdat er kennelijk anaesthesie nodig is of het vastbinden van mensen op de ‘operatie-tafel’ omdat het lichaam zich heftig verzetten kan, zoals alle betrok-ken artsen kunnen bevestigen. Over de ervaringen tijdens de ‘hersendood’ weten wij alleen uit de beschreven ervaringen van mensen die ontwaakten uit een hersendood, zoals bijvoorbeeld het boekje: Droomvlucht in coma van Jan Kerkhoffs en talloze andere publicaties. 

Een diepgaand onderzoek daarnaar, ook door de Gezondheidsraad, die beweert daar niets (nog) over te weten dient hoe dan ook vooraf te gaan aan een beslissing over deze wet, die iedereen dit lot wil laten ondergaan tenzij hij uitdrukkelijk en op papier verklaart dat hij hiervan verschoond wil blijven.

 

  1. Er is geen noodzaak om de mensen te dwingen tot orgaan-donatie (als zij niet….).

Onvoldoende is vast komen te staan dat alle middelen zijn aangewend om op vrijwillige basis tot uitbreiding van het aantal donoren te komen. Er zijn nog vele middelen denkbaar om tot dat doel te komen, die nog niet zijn geprobeerd. Ook is onvoldoende duidelijk gemaakt dat deze wet leidt tot vergroting van het aantal potentiële donoren. Bovendien zou door verbeteringen in registratie, vervoer en middelen het aantal werkelijke donoren onder de potentiële donoren kunnen worden verhoogd. Het is buitenproportioneel om nu naar het extreme middel van deze wet te grijpen, zonder dat voldoende is gezocht naar alternatieve scenario’s

 

  1. Strijdigheid met de Grondwet.

De verplichting om iedereen automatisch donor te maken, die niet uitdrukkelijk op papier heeft verklaard dat niet te willen en dat de Nederlandse Staat dus daarmee eigenaar wordt gemaakt van onze organen, tenzij…. is in strijd met de Grondwet en de Rechten van de Mens. In artikel 11 van onze Grondwet staat immers: De overheid mag niets met je lichaam doen, als jij dat niet wilt. Dat wil zeggen dat er steeds uitdrukkelijk toestemming moet worden gevraagd voor orgaandonatie, anders weet je nooit zeker of iemand dat wil of niet. Automatisch maar aannemen dat iemand het wel zal willen omdat hij niet het tegendeel heeft verklaard en heeft vastgelegd is dus wat anders dan te weten of iemand instemt. Dus is een dergelijke procedure in strijd met dit artikel. ‘Wie zwijgt stemt toe’ is nooit een vruchtbaar principe gebleken. Ook om deze reden moet de wet in de huidige vorm worden afgewezen.

 

  1. De rol van nabestaanden

Voor nabestaanden is het vaak heel traumatisch dat zij onvoldoende rustig afscheid kunnen nemen van hun stervende geliefde. Ook zij hebben een belangrijke rol in dit geheel. Maar als Pia Dijkstra in haar laatste brief schrijft: “Nabestaanden hebben het laatste woord, hoewel zij geen veto-recht hebben” lijkt mij dit eerder een paradox dan een heldere en duidelijke regeling. Ze mogen dus wel iets zeggen maar naar hen hoeft niet te worden geluisterd, men kan dus gewoon de orgaandonatie doordrukken tegen hun uitdrukkelijke wil in. Door deze omschrijving blijft dit een uiterst grijs gebied, onhelder en respectloos tegenover de nabestaanden. Dat dit niet goed en duidelijk geregeld is, is de vijfde belangrijke reden om deze wet in zijn huidige vorm af te wijzen.

 

Wij wensen U veel inspiratie en wijsheid toe bij het nemen van de juiste beslissing over deze wet.

Maar wat geen weldenkend mens had verwacht gebeurde toch: de omstreden, totalitaire wet werd aangenomen, wel met de kleinst mogelijke meerderheid: één stem meer in de Tweede Kamer (als het lid van GroenLinks niet vastgezeten had in het verkeer was de wet afge-stemd) en één stem meer in de Eerste Kamer. De ochtend na de stem-ming werd ik wakker met een soort nachtmerrie-achtig gevoel. Ik had ineens het idee dat ik de dagen daarvóór nog een derde en laatste hele korte kernachtige brief had moeten schrijven, waarmee ik misschien nog één senator had kunnen overtuigen. Eén iemand had het verschil gemaakt tussen ‘ja’ en ‘nee’, tussen iedereen gedwongen donor maken of vrijheid van keuze, tussen hemel of hel. Door die brief niet te schrijven was ik medeschuldig geworden aan dit verkeerde besluit. Gek te beseffen dat we eigenlijk allemaal schuldig zijn aan zoiets, door niet het juiste gedaan te hebben… Iets nìet te doen kan soms heel bepalend zijn…!

Maar ziedaar, er dient zich nu achteraf alsnog een laatste strohalm aan. Begin april werd het plan opgevat om over deze wet, die inmiddels is aangenomen en bekrachtigd, alsnog te trachten een referendum aan te vragen (begonnen en georganiseerd door GeenPeil), zie ook: https://apokalypsnu.nl/2018/04/05/een-referendum-over-de-donorwet/  Inmiddels is daar uitgebreid reclame voor gemaakt tot in het praatprogramma Pauw aan toe, zodat er nu al meer dan 10.000 handtekeningen zijn gezet, maar dat moeten er vóór eind juni 300.000 worden..! En dan nog is de vraag wat er gebeurt, omdat er eind juni in de Eerste Kamer ook een beslissing wordt genomen over het afschaffen van het referendum, dus dat wordt dan nog nèt of net nìet meer een referendum over orgaandonatie: https://www.volkskrant.nl/4589488 

We gaan het proberen, het is belangrijk, er staat veel op het spel, ook spiritueel gezien. Wat we niet allemaal kunnen voorkomen, ook karmisch gezien als deze wet er niet komt, is van enorme afmetingen. Het gaat om de vrijheid van het individu, over leven en over dood….! Laten we allen een handtekening zetten voor een referendum. Het is een laatste kans!