Alertcolumn 67: Stenen voor brood

Je zult maar kind zijn in deze tijd! Het valt niet mee om op te groeien in een wereld vol haat, kou en duisternis. Want ook in het vrije rustige Nederland worden kinderen geconfronteerd met veel ellende en duisternis, ook al is dat niet altijd zo uiterlijk zichtbaar. De haat, kou en duisternis werken indirect, innerlijk en dus ongemerkt…
En wij protesteren niet, zien het niet, laten het gebeuren en doen er dus aan mee. Hier mijn verhaal van de afgelopen paar weken.

Als grootvader zie je hoe moeilijk kinderen het hebben in deze tijd en ik zal een paar scènes beschrijven en ze een beetje veralgemeniseren, zodat ze wellicht voor iedereen herkenbaar worden. We proberen de lijn en de sturing achter de fenomenen te vinden en te kijken of er een weg is uit deze ellende en hoe we die weg zouden kunnen gaan aan de hand van vier items waar kinderen mee worden geconfronteerd in de huidige tijd:

  1. vreemde kinderboeken
  2. verslavende iPhones
  3. verkeerd snoep en slecht eten
  4. vergif door vaccinaties

vreemde kinderboeken

Wat zijn er weinig goede kinderboeken! Wie zijn kleinkinderen iets voor wil lezen voor het slapengaan en zoekt in de stapel boeken naast hun bed, vindt dan voor jongetjes boekjes over een autootje (Cars) dat avonturen beleeft, of een boek met hijskranen en bulldozers en dat is allebei niet zo verheffend voor de overgang naar een gezonde nachtrust, dus dan maar een Nijntje-achtig boek ter hand genomen met de vrolijke titel: “Mag ik eens in je luier kijken?” Het gaat over een aangeklede muis met een luier aan, die op bezoek gaat bij andere dieren die ook allemaal luiers aan hebben en telkens vraagt hij of hij even in hun luier mag kijken.

Al na een paar bladzijden begin je je af te vragen welke boodschap je nu eigenlijk uitdraagt aan het kind:
a. dieren dragen geen luiers, dus is volslagen onzin wat je vertelt.
b. als iemand anders een luier aanheeft moet je vooral niet in de luier van die ander gaan kijken, wat hier wel wordt gepropageerd;
c. om de mogelijkheid te openen om te zien wat er in de luier van al die dieren zit, zijn er steeds flapjes gemaakt, dus daarmee kun je de luier werkelijk openen en zien welk soort keutels het konijn heeft, hoe een koeienvla er uitziet, paardenvijgen, varkensstront, alles wordt inzichtelijk gemaakt.
Is dat dan soms de boodschap die je uit wilt dragen naar het kind: een informatieve verhandeling over de verschillende uitscheidingsproducten in de dierenwereld….?

Nee, wie doorleest ontdekt namelijk nog een vierde boodschap van dit o zo leerzame boek: een grote boodschap, namelijk: de muis doet zijn luier open (liever ook niet aan te raden om na te volgen!) en wat zie je: niets! Dat lijkt teleurstellend, maar dan blijkt al gauw hoe dat zit: de muis doet het op een potje. Dus beste baby: luister goed, doe net als die muis je behoefte op een potje, dan heb jij voortaan ook zo’n schone luier. Wat denk je: zou deze boodschap overkomen? Is er één baby op de pot gaan pissen dankzij dit boek?? Is dit hogere pedagogie?

Ik heb toen toch ook nog maar een zelfverzonnen verhaaltje verteld.

Wat hebben wij de kinderen te bieden aan verhalen voor het slapengaan? Grimm-sprookjes, natuurlijk, maar die moeten dan wel of via een boek (originele uitgave) of liever nog – uit het hoofd – aanwezig kunnen zijn…

Meestal geven we de kinderen dus stenen voor brood. Zouden ze daarom vaak zo slecht slapen? Of zijn daarvoor nog andere oorzaken en redenen?

verslavende iPhones

Een ander groot probleem voor kinderen van deze tijd zijn de iPhones. De hele godganse dag zitten ze op die minischermpjes te kijken en van alles op te zoeken. Eindeloos lang kunnen ze kijken naar ‘vloggers’: leeftijdsgenootjes (of ouderen) die inhoudsloos vertellen hoe zij leven en handelen en hoe jij dat dus ook zou kunnen doen…. Onbegrijpelijk dat deze onnozele en flauwe verhaaltjes zoveel vaste abonnees trekken. Gesprekjes met levende mensen of concentratie op iets anders, zoals bijvoorbeeld het huiswerk wordt steeds moeilijker, haast onmogelijk, de kinderen zijn namelijk verdwenen, ze zitten IN hun apparaat.

Maar iPhones zijn niet alleen om te ‘leren’ van vloggers, of een goed communicatiemiddel met  vriendjes of vriendinnetjes, die je op elk moment alles kunt doormailen over alle mogelijke onderwerpen (hoe meer, hoe oppervlakkiger). Nee, je kunt er ook mee gamen, spelletjes doen en dat doen ze dan ook mateloos en eindeloos. Het is ècht verslavend!  En dan moet je natuurlijk ook een playstation hebben, liefst playstation nr. 4, de nieuwste versie. Die kost honderden euro’s, even flink sparen, maar dan kun je daarna eindeloos gamen.

Wat zijn dat voor games? Twee jongetjes samen kijkend op hun schermpje, zegt de ene: “Als ik nu een zombie word, dan kill ik iedereen”…. Daar heb je weer zoiets wat ik ze niet toewens: dat ze een zombie worden, laat staan dat ze iedereen gaan vermoorden… Toch leven ze zich constant in dat ze zulke wezens, zulke killers zijn of worden,  dat ze dit dus gaan doen. Wat doet dat aan en met kinderzielen? Dat constant willen moorden en doodslaan? En ook de beelden liegen er niet om, wie even een kijkje in deze hellewereld wil nemen, kan bijvoorbeeld even de naam van zo’n bekende game intypen bij Google en dan op afbeeldingen drukken, dan weet je niet wat je ziet. Neem bijvoorbeeld de games Killer Instinct, of Dead Trigger of Zombie Frontier 3… Hel en verdoemenis…!

Na een paar minuten moet ik echt afhaken en mijn blik weer richten op de gewone wereld of de natuur, maar hedendaagse kinderen kunnen eindeloos in deze griezelige bedreigende werelden vertoeven. Ik weet niet precies wat de aantrekkelijkheid ervan is, maar meestal zijn het de vriendjes op school, die het ook hebben en wil je stoer overkomen door te zeggen dat je dit spel ook hebt en al duizenden mensen hebt neergeschoten of ontelbaar veel monsters hebt overwonnen…Het is toch geen wonder dat kinderen dan later op hun school of in de supermarkt eens willen gaan uitproberen hoe dat in het echt gaat door met een echt wapen tientallen kinderen en/of leerkrachten te gaan doden. Ze hebben dat hun hele leven al beoefend, weliswaar virtueel maar toch angstaanjagend echt.

De Amerikanen doen daar nog een schepje bovenop door hun oorlogen virtueel te laten meebeleven in game-vorm. Zo kun je de echte oorlog als spel meebeleven, bijvoorbeeld de oorlog destijds in Irak of zelfs die van de huidige strijd in Syrië. Lekker doden met een glimlach, de oorlog als een spelletje, mensenlevens tellen niet, het kwaad groeit om je en in je. Eigenlijk ook een propaganda voor oorlog: toch eigenlijk wel een leuk spelletje, dat doden van mensen!

Hoe de uitwerking van dat alsmaar gamen op kinderen is, is kun je aan hen zien en beleven. Het rumoert in ze, ze kunnen niet ontspannen, ze worden zenuwachtig, stoten vaak rare geluiden uit, maken ongecontroleerde bewegingen, ze kunnen niet loslaten en inslapen, ze worden angstig, benauwd, snel ziek. Kortom iets neemt bezit van hen en brengt ze af van de ware weg van rust, warmte, liefde, spel, ontspanning. Een mooie column van dr. Moolenburgh in het laatste nummer van het tijdschrift Vruchtbare Aarde (Lente 2017) over de waarde van mooie gebeurtenissen die hij ‘opvist’ uit de vijver van zijn levende herinneringen geeft dit heel mooi weer. Het artikel eindigt met de volgende alinea:

Meer en meer raken kinderen gebiologeerd door hun schermpjes. “Ik moet wel kijken, of ik wil of niet”, hoor ik een jongen op tv zeggen. Het is al mogelijk die virtuele wereld driedimensionaal te maken met bijpassende geur- en zelfs gevoelssensaties, die een meisje het gevoel kan geven dat de held haar echt kust. Uit die niet-bestaande wereld is niets te vissen, want die wereld is illusie. De kinderziel blijft leeg en verschrompelt, voor het eerst in de geschiedenis krijgen we te maken met dode kinderzielen. De zin van het leven verdwijnt.
Lieve mensen, wordt wakker! Help de kinderzielen en leer hun weer echt mens te zijn, geboren om tijdelijkheid om te zetten in eeuwigheid. Nu zullen ze boos zijn – ontwaken uit een verslaving maakt razend. Maar wat een winst voor later – als ze oud zijn en ze een hele archipel van geredde herinneringen hebben opgebouwd en elk daarvan als een zaadje zal zijn om die archipel met nieuw leven te vullen…. Zouden zij daar dan mogen wonen? Wie weet!

verkeerd snoep en slecht eten

Ook op het gebied van de voeding krijgen ze stenen voor brood. Vaak is eten een strijd geworden tussen ouders en kinderen. Voor kinderen is het vaak lastig om aan allerlei nieuwe smaken te wennen, maar er kan een gulden regel zijn, dat je niet een vol bord hoeft te eten maar wel van alles een beetje (di tutto un pò). Dat je alles -wat gezond is- moet leren eten. Vaak geven de ouders die strijd een beetje op door voor kinderen alleen datgene klaar te maken wat ze wèl willen eten, zoals frietjes, pasta, broccoli, tartaartjes en appelmoes en dan de rest maar te laten, maar daar help je de kinderen echt niet mee…! Dan leren ze het nooit!

Bovendien zijn er nog zoveel ouders die het eten voor hun kinderen in de magnetron doen, waarvan de straling erg schadelijk is voor de hersenontwikkeling, of die hun kinderen snoep geven, inclusief alle kleurstoffen die de kinderen ook opzwepen en druk maken.
En dan is er ook nog een mevrouw Rosanne Hertzberger die beweert dat al die E-nummers geen kwaad kunnen en dat fast food gewoon gezond is. Dat de NRC columns van haar publiceert bewijst maar weer dat de NRC al lang geen kwaliteitskrant meer is… Het arme mens schijnt er zelf in te geloven, met een beroep op de wetenschap (de strikt materialistische) en een verwijzing naar je portemonee (altijd een slecht argument als het om voedingskwaliteit gaat!).
Dit stond erover onlangs in het tijdschrift Linda:

Microbioloog Rosanne Hertzberger: ‘E-nummers zijn veilige stofjes’

Volgens onze Rosanne is er helemaal niets mis met de onderstaande voedingswaren. De meest geleerden zijn het daar toch niet helemaal mee eens, Rosanne…! Zie bijvoorbeeld het artikel 10 dingen die eigenlijk niemand zou moeten eten!

vaccinaties

Naast vreemde kinderboeken, verslavende iPhones, verkeerd snoep en slecht voedsel zijn natuurlijk ook alle vaccinaties een regelrechte aanval op de gezondheid van kinderen. Het is hoogst verwonderlijk hoe de autoriteiten, die middels inentingsprogramma’s de immuniteit van kinderen volledig verzwakken en ondermijnen, de dood van vele kinderen met hersenontstekingen (waarop zij het predicaat wiegendood plakken…) en een gigantische groei van het aantal autistische kinderen op hun geweten hebben, zich tot nu toe buiten schot hebben weten te houden.

Nog steeds geloven veel mensen er in dat de vaccinaties hen beschermen tegen allerlei ziektes, terwijl zij – volgens Viera Scheibner in haar boek Vaccinatie – de moderne pest kunnen worden genoemd, vanwege alle schade die ze toebrengen aan het lichaam, vaak van blijvende aard. Ik had aanvankelijk gekozen voor de bovenste foto voor de collage bovenaan, want die drukt goed het lijden uit dat wij de kinderen middels de vaccinaties aandoen, maar ik koos uiteindelijk voor de tweede foto omdat de blik van dit kindje de totale verbazing en verontwaardiging uitdrukt van de reine kinderziel dat wij als volwassenen zo destructief met hem om durven te gaan.

en nu?

Wat kunnen we doen om kinderen te redden van al deze ellende? Want dan hebben we het nog niet eens gehad over het eenzijdig intellectuele onderwijs van de meeste scholen in den lande, die volslagen voorbijgaan aan de kunstzinnige, inhoudelijke of beweeglijke kanten van het mensenwezen of over het feit dat zoveel kinderen tegenwoordig in de vechtscheidingen zitten van hun ouders, die letterlijk over hun hoofden heen worden uitgevochten, en ook daarin het kind van de rekening zijn. Kunnen we mensen weer leren hoe ze eigenlijk idealiter kinderen zouden moeten opvoeden?

Want er zijn tegenwoordig eigenlijk geen opleidingen meer, waar je leert hoe je kinderen zou moeten opvoeden… voor allerlei vakken zijn er zware diploma-eisen, maar hoe je kinderen moet opvoeden moet je zelf maar zien uit te vinden. Vaak word je pas door heel veel fouten, door veel schade en schande een klein beetje wijs. En dan kan er al veel zijn misgegaan of scheefgegroeid… De Ouderacademie (opgericht door de V.O.K.) vervult een klein beetje dat gat in de markt. Maar ook dat is maar een druppel op een gloeiende plaat.

Ik heb wel eens gedacht om een kinderbevrijdingsfront op te zetten om kinderen te redden van al deze ellendige situaties, om ouders aan te spreken en om rode kaarten of boetes uit te delen aan mensen die hun kinderen zo slecht behandelen als hier wordt beschreven…. Met als motto: behoed de kinderlijfjes, red de kinderzielen, maak ze sterk en vaardig zodat ze eens hun ik en hun geestwezen zullen kunnen vinden…!

Het is vaak moeilijk om kinderen veel te verbieden van de dingen die aan ze worden aangeboden, ze zullen luid protesteren en kwaad reageren, maar je doet dit uit liefde. Liefde is niet lief zijn en alles maar toelaten, liefde kan stevig zijn en duidelijk om kinderen te helpen zichzelf in de hand te krijgen, een sterk en gezond ik-wezen te ontwikkelen, dat zich kan openen voor het spirituele, voor de geest.

En aan de andere kant – met de andere hand – kunnen we de strijd aanbinden met al die krachten in de maatschappij, die de kinderen niet willen ‘op’-voeden, maar ‘af’-voeden, die de kinderzielen, die nog kwetsbaar zijn, willen aanvallen en daar hun destructieve en afbrekende werk willen verrichten. Dus laten we:

  1. protesteren tegen vreemde onzinnige kinderboeken (en de goede kinderboeken propageren en bevorderen),
  2. de strijd aanbinden tegen de producenten van iPhones en games, die vernietigende inhouden, oorlog en strijd propageren en laten we aantonen hoe slecht dit op kinderen werkt,
  3. nog duidelijker maken wat goede voeding is en wat niet,
  4. en strijden tegen de onzinnige vaccinaties en luidkeels bekend maken welke vergiften erin zitten en waarom onze kinderen vrij moeten blijven van deze vergiften.

Geef kinderen heden hun dagelijks brood in plaats van stenen. Laten we dit in godsnaam doen, dwz. in de naam van Onze Vader en van Christus, die het kwaad, de doodskrachten overwon en ons verlossen wil van het boze.
Die ons het brood aanreikte en zei: dit is Mijn Lichaam.
Brood als beeld van het Hogere Ik!
Dat is wat wij nu met Pasen vieren: Christus, die de dood, die Arihman en Lucifer beide overwint door zijn liefdeskracht.

Loek Dullaart, 13 april 2017