alertcolumn 16: Een boodschap van hoop

De situatie in de wereld lijkt hopeloos te zijn. Overal is strijd, crisis en ellende. De oorzaak van deze problemen ligt bij een economische ontsporing. Vrijheid in de economie is de dood in de pot.

De situatie in de wereld lijkt hopeloos te zijn. Overal is strijd, crisis en ellende. De oorzaak van deze problemen ligt bij een economische ontsporing. Vrijheid in de economie is de dood in de pot. Want hierdoor voelen bedrijven en banken zich vrij om ongebreideld hun gang te gaan met uitbuiting en winstbejag, waardoor er een ‘roofdierkapitalisme’ is ontstaan, met een struggle-for-life moordende concurrentie en de overleving van de sterkste. Dat is natuurlijk volkomen immoreel: geen middel wordt geschuwd om de winstcijfers omhoog te stuwen, zoals we bij de ramp in Bangladesh weer eens hebben meegemaakt. Er wordt nog uitgezocht welke wereldwijde modezaken hier achter zaten, die de eigenlijke eindverantwoordelijken zijn… Niet langer worden de banken beroofd door gemaskerde boeven, nu beroven de banken ons, zie Cyprus. En alle buit van superwinsten wordt door deze boevenclub van superrijken als bonussen onder elkaar verdeeld… en wie het meest liegt en bedriegt krijgt de grootste bonus! En de huidige politieke partijen doen ijverig mee om dit systeem te handhaven en te versterken. Dus wie daarop stemt is mede schuldig aan de crisis.

In naam beweren de politici in koor dat ze werken aan een oplossing van de crisis, maar ieder mens, die goed kijkt, kan zien dat deze zelfde politici juist de oorzaak zijn van de crisis omdat ze de vrijheid van de economie belijden, geld van zieken, bejaarden, bibliotheken, orkesten wegroven en dat met kruiwagens vol naar de banken, naar de rijken en naar de bedrijfsleidingen transporteren. Ze hebben de crisis veroorzaakt en verergeren haar nog. Waarom stemmen de mensen in godsnaam nog op deze vermolmde ideeën?? Ieder weldenkend mens weet dat je deze crisis niet oplost met bezuinigingen maar met het geven van geld via belastingvoordelen en pensioenverhogingen aan zoveel mogelijk mensen, zodat er meer wordt uitgegeven, waardoor de economie aantrekt en we uit de krimp komen… Maar wat doet de regering? Alles wordt duurder en daardoor houdt iedereen de hand op de knip…

Neem nou bijvoorbeeld het eigen risico in de zorg. Volgens opperhoofd Marc en zijn trouwe paladijn Diederik is dat nodig omdat de zorg onbeheersbaar duur is geworden: ‘broekriem aantrekken’, ‘allemaal een steentje bijdragen’, we kennen die valse voorwendselen al uit ons hoofd.

Maar kennelijk geloven veel mensen dat nog steeds en doen vervolgens braaf en slaafs een duit in het – toch al zo volle – ondernemerszakje. En wat lees ik dan vervolgens in de krant:  de verzekeraars maakten het afgelopen jaar een winst van 1,4 miljard en dat is meer dan twee keer zoveel als het jaar daarvóór (600 miljoen)…! (zie het artikel in NRC).
In tijden van crisis een winstverhoging van 233%!!! Minister Schippers zegt wel te hopen dat de premies daardoor volgend jaar iets omlaag gaan, maar de verzekeraars zijn daar VOLKOMEN VRIJ IN!! Ze kunnen het ook rustig voor zichzelf houden, en er zelf hun zakken mee vullen. Dat is namelijk de kern van het huidige neo-liberalisme. Vrijheid-blijheid: maar voor wie??? Niet voor ons! Overigens schijnt de echtgenoot van minister Schippers een prominent lid te zijn van de vereniging tegen de kwakzalverij. En minister Schippers zelf heeft bij een bijeenkomst van deze dubieuze club zich in het openbaar via een videoboodschap positief uitgelaten over hun activiteiten. Enige zinnen daaruit: “Schippers zei zich te ergeren aan bijna alle Nederlandse apotheken waar nogal wat schappen zijn gevuld met homeopathische producten. ‘Ik stoor me er bovendien aan dat je bij het afsluiten van een aanvullende ziektekostenverzekering vaak niet eens kan kiezen voor een pakket zonder alternatieve geneeswijzen. Het is aan ons allemaal de aantrekkelijkheid van alternatieve geneeswijzen te relativeren. Het is goed dat de Vereniging tegen Kwakzalverij ons scherp houdt.” Dus van Edith Schippers hebben we wat de antroposofische geneesmiddelen betreft ook niet veel te verwachten… Bovendien verdient haar man, Sander Spijker, zijn dikbelegde boterham als adviseur van het Slotervaart-ziekenhuis, waar zij als minister mee in de clinch ligt… Dat heet met een vriendelijk maar uiterst eufemistisch woord: ‘belangenverstrengeling’.

Je kunt het natuurlijk ook anders noemen….  Edith Schippers is dus niet zo engelachtig als zij er soms uitziet, zij is meer een wolf in schaapskleren… Als er zoveel winst wordt gemaakt door verzekeraars zou ik hen verplichten dat weer terug te geven aan de mensen om daarmee hun eigen risico weer te verlagen. Maar helaas, ik heb het niet voor het zeggen. Er zijn maar een paar partijen die zulke vuile spelletjes doorzien maar die zitten helaas niet (nog niet?) in de Kamer… Òf ze hebben maar twee zetels, zoals de Partij voor de Dieren en dan luistert er toch niemand naar wat je zegt. Maar wat deze partij zegt is altijd interessant en alles is gelukkig na te lezen op hun website: www.partijvoordedieren.nl. Eén van hun actiepunten is de uitgave van een wetenschapsbundel die ‘Méér’ heet met als ondertitel: ‘De doodlopende weg van ongebreidelde economische groei’ – die wordt op 27 mei a.s. in het gebouw van de eerste Kamer in Den Haag gepresenteerd onder het motto: ‘je geld of je leven?’.

Het wereldconcept van de vrijheid (en teugelloosheid) van de economie heet het kapitalisme. Het tegendeel ervan – alles door de staat vastgelegd en bepaald – het communisme, is grotendeels de wereld al uitgewerkt. Alleen in China wordt er nog dankbaar gebruik van gemaakt. Maar het afschaffen van het kapitalisme zal nog wel even op zich laten wachten. Want achter dit kapitalisme werkt het ijzersterke materialisme. Als er alleen maar bestaat wat je ziet en kunt meten, tellen en wegen, dan is het logisch dat je van die materie ook zoveel mogelijk wilt hebben en bezitten om er veel van te kunnen genieten. Alle reclames voor producten spelen in op dit grote genieten en dat werkt het egoïsme nog verder in de hand. En de wetenschappelijke basis van dit materialisme, waaronder ook het Darwinisme, onderbouwt en versterkt deze visie. Maar als de mens een dier is, waarom behandelt hij dan zijn (mede?)dieren zo beestachtig? Waarom maakt hij dieren tot dingen, tot handelswaar en waarom buit hij zo drastisch de aarde uit? Het materialisme is de allesoverheersende en tirannieke wereldreligie geworden en o wee als je er anders over denkt. Het hopeloze en uitzichtloze van onze wereldsituatie is direct op deze vernauwde blikrichting terug te voeren. Als we proberen om deze eenzijdig materialistische wereldopvatting aan te vullen met de spirituele opvatting aan de andere kant van het spectrum, dan wordt ons blikveld direct verruimd en ontstaan er hele andere perspectieven. De eerste stap daarbij is de vaststelling dat er geest bestaat, dat er meer is onder de zon dan de materie alleen. Dat genezen niet alleen gaat via een pilletje, poedertje of ander stukje materie, maar vooral ook door warmte, aandacht, liefde, licht, kruiden, meditatie en/of kosmische krachten. Maar de tweede stap is om deze geestelijke werkelijkheid ook werkelijk te proberen te zien, te ervaren en te beleven. Voorzover we die wereld nog niet zelf kunnen waarnemen kunnen we al wel lezen en bestuderen wat anderen ons daarover kunnen vertellen. In één van de boekjes over elementenwezens, over wezens in de natuur die helpen bij het groeien en bloeien van bloemen, bomen en bossen, zegt één van die wezens dat de mensen kunnen proberen hen te groeten, ook al zien ze hen nog niet. Daarmee versterken ze de mogelijkheden voor een beter en dieper contact. Als je geniet van een zonsondergang en de wezens die dat doen en veroorzaken, die zo schilderen met kleuren en vormen, bedankt – want dat gaat toch niet ‘vanzelf’… dat is wel een hele naïeve en machinale voorstellingswijze… – dan lijkt het net dat die wezens zo blij zijn met hun bedankje dat ze er nog een schepje bovenop doen en dan worden de kleuren en vormen nog mooier… Misschien kent U die ervaring?

Als we de wezens bedanken voor alles wat ze doen, is de eerste stap gezet…. We kunnen veel over hen horen en weten door alle boeken die er over hen geschreven zijn. In het boek van Tanis Helliwell, Een zomer met het kleine volkje, waarin zij contact krijgt met een leprechaun, een soort huiskabouter (ook te vergelijken met Müller, de huisgeest uit de boeken van Verena de Staël, uitgegeven bij de Flensburger Hefte) vertelt zij op een keer dat de wereld van de elementenwezens zo’n honderd jaar geleden bezoek kreeg van een mens, die vroeg welke elementenwezens mee zouden willen helpen om betere contacten te leggen met de mensenwereld. Als Tanis hem vraagt wie die man was, zegt het wezen: Steiner, Rudolf Steiner. Het is nu echt tijd om bruggen te slaan naar de geestwezens in de natuur en zij naar ons. Maar dat geldt ook voor de gestorvenen. Misschien kunnen we hun boodschappen nog niet horen, hun aanwezigheid nog niet voelen, maar we kunnen wel beginnen met te weten en te ontdekken dat ze er zijn, dat ze mee willen werken om de wereldsituatie te veranderen en te verbeteren. De wereld zal pas echt veranderen als de gestorvenen kunnen meepraten in het parlement. Dat kan pas als wij de weg naar hen hebben weten te vinden en met hen leren te communiceren….! Voor het slapengaan, vlak na het opstaan aan hen denken, hen in herinnering roepen vóór of bij belangrijke bijeenkomsten of gebeurtenissen: dat helpt voor de eerste contactlegging, het begin van een samenwerking…

In de Alertgroepen hebben we gekozen met elkaar een spreuk te spreken waarin het Christuswezen wordt aangesproken. Christus is de geest die de mensheid spiritueel begeleidt. Hij heft ons op boven het alledaagse en triviale en laat ons de perspectieven zien van de mensheidsontwikkeling: waar komen we vandaan, wat is ons doel, waar gaan we naartoe? Als dat bewustzijn in ons gaat leven: dat Christus door ons heen werkzaam kan worden in de wereld dan is er weer nieuwe hoop, hoop dat er werkelijk iets verandert. Dan is er inzicht, doorzicht en perspectief. We staan er niet alleen voor, er is een andere hogere realiteit die met ons meeleeft, die ons helpt, die ons begeleidt. We worden geholpen in elke nood, in alle situaties. Mensen die een bijna-dood-ervaring hebben gehad vertellen ons – bijna zonder uitzondering – over een wezen van Licht dat ons opwacht aan de andere kant van de drempel van de geestwereld en die ons helpt zicht te krijgen op onszelf: wie we zijn geweest, wie we willen worden. Mensen die terugkomen uit zo’n bijna-dood-ervaring gaan ook anders leven: veel essentiëler, alleen nog wezenlijke en belangrijke dingen doen… En ze zijn niet bang meer voor de dood, omdat die slechts een voortzetting is van het leven, een transformatie, een metamorfose. Grappig: ik zag op een boot die heen en weer vaart over het meer van Génève de tekst staan: ‘De andere oever is nog nooit zo dichtbij geweest’ (L’autre rive n’a jamais été plus proche)… Contacten met gestorvenen, met het Christuswezen en wezens van de overkant kan steeds beter tot stand komen, die wereld komt steeds dichterbij.

Je ziet op de televisie ook steeds meer programma’s van mediums zoals Char of Derek Ogilvie die contact leggen met overleden dierbaren en gestorvenen, die vertellen dat het hen goed gaat en dat ze altijd om je heen zijn en je kunnen helpen. In het boek van het echtpaar Guggenheim, Trost aus dem Jenseits, die allerlei ervaringen van mensen met gestorven dierbaren optekenen (die ze ADE, After Death Experiences noemen), kun je zien hoeveel verschillende manieren van contactlegging er zoal kunnen bestaan… Een erg goed medium (geen spiritisme maar helderziende waarneming) is ook James van Praagh, die woont en werkt in Amerika. Boeken van hem zijn bijvoorbeeld: Talking to Heaven of ook: Opgroeien in de hemel (over gestorvenen kinderen). Hij geeft mensen niet alleen troost maar ook inzicht in de geestwereld. Het bijzondere van hem is dat hij van alles beschrijft: dat kinderen in de geestwereld hun ouders kiezen, dat je je karma kiest op grond van je ervaringen in vorige levens, dat je door gestorvenen wordt ontvangen en wegwijs gemaakt, dat je allerlei verschillende sferen doorgaat na de dood, wat ik verder alleen nog bij Rudolf Steiner was tegengekomen. Maar deze James van Praagh beschrijft al deze dingen uit eigen waarnemingen en ervaringen….

‘Een boodschap van hoop’ is ook de titel van het derde boek van Lorna Byrne, een Ierse vrouw die vanaf haar vroegste jeugd engelen ziet en met hen speelt, spreekt en communiceert. Haar twee eerste boeken heten ‘Engelen in mijn haar’ en ‘Hoog in de hemel’. Nu is het bijzonder van haar derde boek dat dit begint met het beschrijven van een speciale engel: de engel van de hoop. Hoofdstuk 1 heet: ‘Een boodschap van hoop voor deze lastige tijden’ en begint zo: ‘De engel van de hoop is een baken van licht in ieders leven. Hij zorgt ervoor dat het licht van de hoop ons hele leven brandende blijft’, zei de engel tegen me. ‘Hoop maakt het onmogelijke mogelijk’. Ik was een jaar of twaalf toen een engel me dat vertelde. Dan beschrijft ze dat ze al haar hele leven engelen ziet en met hen praat. Even verder beschrijft ze hoe de engel van de hoop er uitziet: ‘Hij lijkt op een enorme vlam. In die heel lichte vlam zie ik vaag een menselijke verschijning, die mannelijk is, met een prachtige, oogverblindende smaragdgroene kleur, die een toorts vasthoudt – als een olympische vlam. De engel van de hoop is ook lichter dan alle andere engelen; ik denk omdat hij een licht in een licht is’. Even verder zegt zij: ‘Hij lijkt altijd in beweging en draait zich telkens om om degene die hij op dat moment begeleidt een hart onder de riem te steken met een vriendelijke glimlach. Zijn gezichtsuitdrukking is er een van liefde en bemoediging. De laatste tijd heb ik de engel van de hoop meer gezien dan daarvóór. Ik zie hem bijna elke dag. Mensen lijken tegenwoordig veel meer hoop nodig te hebben. (…) De laatste tijd zie ik veel engelen die een licht voor mensen houden en hun moed geven. Ik zie de hele tijd engelen die ons helpen de hoop in ons te doen opvlammen – hoop op individueel, gemeenschappelijk, nationaal of wereldniveau’. Vervolgens geeft ze een aantal voorbeelden hoe die engel van hoop werkt in individuele gevallen.

Het slot van het boek is ook hoogst curieus en interessant: ‘Terwijl ik aan de keukentafel zat en me afvroeg wat ik in dit laatste hoofdstuk moest schrijven, nam de engel Michaël me bij de hand en liet me een visioen zien. Ik stond op een heuvel en keek uit over het platteland onder me. Er stonden duizenden mensen – mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden – in een grote cirkel. Aan hun uiterlijk en kleren zag ik dat ze uit verschillende landen kwamen en verschillende geloven hadden. Er waren allemaal engelen en het was me duidelijk dat de mensen hen konden zien en met hen konden praten. (…) De mensen waren aan het bidden. (…) Het was er heel vredig en het zag er heel vrolijk uit – bijna alsof de aarde onder hen licht gaf. De mensen oogden blij – zo blij heb ik nog nooit iemand gezien. Iedereen leek volmaakt, vol leven en uitbundig, zelfs de mensen die heel oud waren, en niemand leek gehandicapt of ziek. Vanaf mijn hoge uitkijkpost kon ik een cirkel van licht om de grote menigte mensen heen zien. Buiten die cirkel zag ik golvende, groene heuvels en bomen. En alles was er veel levendiger en uitbundiger dan in onze gewone wereld. Het visioen vervaagde en ik zat weer aan mijn keukentafel met de engel Michaël. (…) De engel Michaël zei: ‘Dat is de toekomst van de mensheid als zij ervoor kiest. Als ze de juiste beslissingen neemt en spiritueel groeit’… Het lijkt op het beeld dat mensen zien in het middernachtelijk uur tussen dood en nieuwe geboorte… het is het beeld van het Hemelse Jeruzalem uit de Apocalypse. Dat wat kan zijn en worden, als wij het willen, dat is wat ons hoop kan geven, in elke crisis.

Loek Dullaart, 17 mei 2013