alertcolumn 14: Habemus Papam!

“Wij hebben een paus”, dat is de roep die klinkt als de kardinalen in Rome tijdens een conclaaf in meerderheid op een nieuwe kandidaat-paus hebben gestemd, als er witte rook uit de schoorsteen kringelt en de nieuw verkozen ‘plaatsvervanger van Christus op aarde’ op het balcon van de Sint Pieter zal gaan verschijnen.

Habemus Papam is ook de titel van een geniale surrealistische film van Nanni Moretti, waarin Michel Piccoli (zie omslagfoto) een grandioze rol speelt van een paus die weliswaar gekozen wordt maar vindt dat hij het niet kan, die wegloopt als hij op het balcon moet verschijnen, die in een kroegje ergens in Rome op de tv alle ontwikkelingen volgt, die bezoek krijgt van een psychiater (gespeeld door Nanni Moretti zelf), die van alles bedenkt en probeert om hem te helpen, maar niets lukt, een eindeloze aaneenschakeling van rare situaties… Heel voorstelbaar dat iemand zich niet capabel vindt voor deze zware taak.

Want ook bij de laatste pauswissel was er zoiets aan de hand. Paus Benedictus XVI die zeven jaar en nog wat dagen aan het bewind was geweest (merkwaardig genoeg was de vorige Benedictus, de XVe, die paus was tussen 1914 en 1922 ook zeven jaar en nog wat dagen aan het bewind geweest), trok zich terug, niet wegens ziekte, maar wegens grote vermoeidheid. Niemand wist dat je als paus ook gewoon ontslag kan nemen. Die moeheid heeft misschien te maken met die eindeloze onthullingen over misbruik binnen de kerk, maar waarschijnlijk vooral met de neiging van de curiekardinalen (de hoogste rechterlijke instantie binnen de katholieke kerk) om ook dat alles met de ‘mantel der liefde’ te bedekken en van elke beerput een doofpot te maken. Misschien was hun weerstand en tegenstand tegen nog meer onthullingen over allerlei misstanden binnen de kerk wel de muur waar Benedictus de XVIe telkens maar weer op stuitte. Want dat seksuele misbruik is lang niet het enige grote en ernstige probleem, er is veel meer: ‘there is something rotten in the state of the Vatican’… Die moeheid heeft mogelijk ook te maken met alle schandalen en schanddaden die nog niet aan het licht zijn gekomen, omdat ze het daglicht niet kunnen verdragen, spoken uit het verleden die nog altijd rondwaren in de ruimtes van het Vaticaan. Vier voorbeelden daarvan: de Vaticaanse ‘rattenlijn’, de pausmoord, de rol van de poolse paus in Europa, en de rol van de Jezuïeten in de wereldpolitiek. En steeds weer speelt Argentinië daarin een hoofdrol….!

Laten we beginnen bij het jaar 1933: Hitler wordt via een slinkse putsch rijkskanselier. Op de voorste rij staat iemand hard te dringen om als één der eersten Hitler de hand te mogen drukken en een Concordaat (overeenkomst) met hem te sluiten: paus Pius XI. Degene die daarvoor de voorwaarden had geschapen was de pauselijke nuntius in Berlijn Eugenio (heeft niets te maken met eugenetica…) Pacelli, die goed betrekkingen onderhield met Polen en met nazi-Duitsland. Pius XI had een wonderlijke halfslachtige wijze om mee te gaan met dictators, soms prees hij Mussolini om zijn prestaties in Italië, dan weer feliciteerde hij Franco na diens overwinning in de Spaanse burgeroorlog, en onderhield hij vriendschappelijke betrekkingen met Hitler, maar soms vaardigde hij ineens weer encyclieken uit (pauselijke boodschappen) die deze regimes eerder leken te ondergraven. Vlak voor zijn einde werkte hij bijvoorbeeld aan een document over het niet-accepteren van rassenwetten: Humani generis unitas (Het mensengeslacht is een éénheid). Het was de eerste keer dat hij een encycliek schreef zonder hulp van Pacelli en rechtstreeks gericht tegen Mussolini en Hitler. Maar voordat de encycliek uitkwam stierf hij, begin 1939. Over zijn dood staat in Wikipedia: “Paus Pius XI was al geruime tijd ziek. Op 25 november 1938 werd hij getroffen door twee hartaanvallen. Vanaf begin februari 1939 verslechterde de gezondheid van de paus al snel. Op 7 februari werd onder meer kardinaal Pacelli geïnformeerd over het naderende einde van de paus. Op 10 februari 1939 om 05:31 overleed de paus aan de gevolgen van opnieuw een hartaanval. In zijn persoonlijke dagboek beweerde de Franse kardinaal Eugène Tisserant dat Pius XI op onnatuurlijke wijze aan zijn einde was gekomen. De avond voor de viering van het 10-jarig bestaan van de Lateraanse Verdragen (11 februari 1939) zou aan de paus een injectie zijn toegediend door dokter Francesco Petacci, privéarts verbonden aan het Vaticaan. Petacci was de vader van Clara Petacci, de maîtresse van Benito Mussolini. Door deze daad zou Mussolini voorkomen hebben dat Pius XI de encycliek Humani generis unitas openbaar zou maken. Bewijs voor deze bewering is echter nooit geleverd”… Er kwam een conclaaf bijeen en er werd een nieuwe paus als zijn opvolger gekozen: het werd…..kardinaal Pacelli, die de naam Pius XII aannam… Diens sympathie voor de nazi’s was voor velen zonneklaar, alhoewel hij ook ijverig zijn best deed om af en toe het tegendeel te bewijzen. Maar het grootste probleem ontstond in de jaren 1944/45, toen het Vaticaan actief deelnam aan een vluchtroute voor ex-nazi’s via het Vaticaan naar Zuid-Amerika. Deze ‘Operatie Odessa’ stond ook bekend onder de naam ‘the Vatican ratline’, omdat het Vaticaan hulp verleende aan ratten die het zinkende schip wilden verlaten. Hoeveel mensen via deze route Duitsland ontvluchtten en zich – met name – in Argentinië vestigden, waar de fascistische dictator Juan Domingo Peron aan het bewind was gekomen en alle nazi’s hielp en toeliet, is niet duidelijk. De archieven van het Vaticaan van de jaren 1944-1945 zijn nooit vrijgegeven (terwijl ze van alle andere jaren wel zijn vrijgegeven…!) Maar uit allerlei onderzoekingen is duidelijk geworden dat de meest prominente leden van nazi-Duitsland (naast Eichmann en Barbie, waren dat ook Martin Bormann, Jozef Mengele en volgens een onderzoeksboek van Simon Dunstan en Gerard Williams zelfs ook Adolf Hitler) via allerlei vluchtwegen naar Zuid-Argentinië toekwamen waar ze niet opvielen in een grotendeels al Duits emigrantengebied. In hun boek Adolf Hitler, De vlucht naar Argentinië (uitg. Librero/Kerkdriel, 2012) beschrijven Dunstan en Williams diens preciese vluchtroute met data, met foto’s van Hitlers huis in San Carlos de Bariloche en met interviews van mensen die hem daar hebben ontmoet en gekend tot aan zijn dood in 1962. Martin Bormann komt in dit boek niet alleen naar voren als de grootste kunstrover aller tijden, maar ook als een superstrateeg die met al zijn clandestiene geld alles kon bereiken wat hij maar wilde… Het zou interessant zijn om te zien wat de Vaticaanse archieven hierover zouden kunnen onthullen…

Dan is er vervolgens de moord op Johannes Paulus I, de glimlachpaus. Korte inhoud van het daaraan voorafgaande: na de conservatieve jaren van Pius XII komt in 1958 Johannes de XXIII aan het bewind: meteen waait er een frisse wind door de kerk: deze paus zoekt toenadering tot andere kerken, zoekt vrede en vrijheid voor iedereen, wil verandering.

Hij roept een concilie bijeen, om de kerk aan te passen aan de huidige tijd. Als hij maagkanker blijkt te hebben, laat hij zich niet behandelen, want hij weet dat als hij even verzwakt, de conservatieven al wat hij nastreeft weer teniet zullen doen. Toch sterft hij nog vrij plotseling, voordat het concilie teneinde komt. Het vreemde is dat een Mexicaanse krant zijn dood al vermeldt twee dagen vóórdat hij sterft….(?!). Wie heeft hen dat gezegd? Zijn opvolger paus Paulus de VI is een echte diplomaat en weet alle besluiten af te zwakken en bij te buigen, zodat er van werkelijke veranderingen geen sprake is. Dan komt er in 1978 weer een nieuwe paus. Hij noemt zich naar zijn beide voorgangers, hoewel hij aan de eerste duidelijk de voorkeur geeft: Johannes Paulus I, de ‘glimlach’ paus. Degenen die hem gekozen hebben moeten hebben gedacht dat hij weinig kracht had en weinig kwaad kon, maar het tegendeel blijkt het geval te zijn. Vanuit zijn ervaringen als aartsbisschop van Venetië weet hij dat er iets helemaal niet klopt met de Vaticaanse bank. Die onderhoudt nauwe betrekkingen met de Banco Abrosiana en deze heeft weer allerlei contacten met de beruchte vrijmetselaarsloge P2 (waar ook een aantal kardinalen lid van blijken te zijn) en met maffia-kringen en foute regiems (waaronder het Argentinië van Peron en Videla). Hij besluit als netgekozen paus direct in te grijpen. Hij maakt een lijst van namen van kardinalen die deze contacten onderhouden, waaronder met name Paul Marcinkus, die zelfs door de Italiaanse politie wordt gezocht wegens grootschalige fraude, witwaspraktijken en maffiacontacten, om dezen per direct van hun post te ontheffen. Zijn rechterhand kardinaal Villot ontvangt deze lijst, waar hij overigens zelf ook op staat (…) op 28 september 1978 uit handen van paus Johannes Paulus I. In de daaropvolgende nacht sterft de paus, na slechts 33 dagen aan het bewind te zijn geweest, naar gezegd wordt aan een hartaanval. Er wordt geen autopsie gedaan, het lichaam wordt direct begraven, alle omstandigheden, die David A. Yallop beschrijft in zijn boek In God’s Name, Uitg.PoeticProducts, 1984 (ik las de duitse versie, uitgegeven bij RoRoRo; nederlandse vertaling: Gods wil of de mafia? – red.), wijzen erop dat het hier een echte moord betrof met voorbedachten rade. Nooit is verder onderzoek gedaan naar de omstandigheden van deze toch uiterst mysterieuze dood.

De Poolse Karol Wojtyla die als opvolger wordt gekozen, neemt de naam Johannes Paulus II aan (om de eerste zo gauw mogelijk te doen vergeten) draait alle besluiten van zijn voorganger terug en beschermt alle maffiakardinalen waaronder Marcinkus, die hij absolute immuniteit weet te verlenen….. Maar Johannes Paulus II doet meer. Hij bemoeit zich ijverig met de éénwording van Europa, iets wat destijds was ingezet door paus Pius XII, direct na de oorlog. In het boek van Thomas Meyer over Ludwig Polzer-Hoditz wordt een hoofdstuk gewijd aan deze rol die de kerk wil spelen op Europees niveau. Eigenlijk wil, aldus Thomas Meyer, de katholieke kerk het hiaat opvullen van een Europese Unie, opgezet vanuit een economische gemeenschap, die toegroeit naar een politieke eenheid, maar waar ten enenmale het spirituele aan ontbreekt. Meyer laat zien dat zelfs de Europese vlag terug te voeren is op de maagd Maria en op de dogma’s van de Kerk. Als er een conferentie wordt gehouden in Straatsburg op 7,8 en 9 dec. 1955 over allerlei zaken met betrekking tot de Europese éénwording, wordt de conferentie al op 8 dec. beëindigd, zodat alle besluiten, waaronder ook dat over de vlag, de vermelding van die datum krijgen. Waarom is dat zo belangrijk? Het is de dag dat er twee dogma’s door de kerk zijn uitgeroepen: op 8 december 1854 het dogma van de onbevlekte ontvangenis van Maria, maar wat nog belangrijker is: op 8 december 1870 de onfeilbaarheid van de paus. Een centralistisch geleid en gedirigeerd geestesleven, dat is wat men wil in Europa. De kleur blauw van de vlag is de hemelmantel van Maria, de twaalf sterren zijn de kroon die Maria draagt. Om dit nog duidelijker te onderstrepen schenkt de Europese Gemeenschap op 21 oktober 1956 een gebrandschilderd raam aan de kathedraal van Straatsburg met de afbeelding van de maagd Maria met daarboven de twaalf sterren, precies zoals ze ook op de vlag staan:

De rol die deze poolse paus speelde in de ‘bevrijding’ van de Polen van het communisme en de rol van de kerk daarna in de Mariaverering die de plaats in moest nemen van de vakbond Solidarinosc die moest verdwijnen, in ruil voor harde valuta van het IMF, spreekt boekdelen. Dat bij zijn begrafenis drie Amerikaanse presidenten op de voorste rij zaten: George Bush sr., Clinton, George Bush jr. drukt uit hoe dankbaar dit trio was voor de diensten die deze paus aan de Amerikaanse zaak wijdde.

Nu de nieuwe paus: Franciskus de eerste, komt er een ontwikkeling naar een oplossing en aanpak van de armoede? Of zijn er andere tendensen zichtbaar? Allereerst het feit dat het de eerste paus is, die niet alleen Jezuïet is maar een overste der Jezuïeten was – in Argentinië. Jezuïeten hebben een heftige opleiding doorlopen ter afbraak van de eigen persoonlijkheid. Het is niet de oefening: niet ik, maar christus in mij, wat een vrijheidsdaad inhoudt, het is: afbraak en uitschakeling van het Ik en absolute gehoorzaamheid aan de orde, die militaristisch is opgebouwd, aan de overste van de orde (die overigens zelfs niet aan de paus verantwoording verschuldigd is, vandaar dat hij vaak de ‘zwarte paus’ wordt genoemd). Alles doen, zonder scrupules, wat je wordt opgedragen, absolute gehoorzaamheid. In zijn boek Die Drahtzieher der Macht laat Gerhard Wisniewski zien dat ook de Bilderbergconferenties zijn opgezet door een Jezuïet (Jozef Retinger) en dat dit de ideale non-mens was die als geheim agent overal zijn macht en invloed kon uitoefenen. Ook die Bilderbergconferenties zijn opgezet als elitebijeenkomsten die de massa willen regeren en overheersen, precies zoals de Europese Unie nu meer en meer aan het praktiseren is…

Rudolf Steiner heeft vaak gewaarschuwd wat deze Societas Jesu nastreeft. In een voordracht van 19-8-1918 in GA 183 zegt hij hoe in het westen een demonisering van de cultuur plaatsvindt op Ahrimanische wijze. Hij zegt: “Maar dit westerse ideaal, deze demonisering van de mens, kan alleen worden bereikt als het geestelijke, psychische Amerikanisme wordt ondersteund door een andere wereldbeschouwingsstroming, die veel verwanter is met het Amerikanisme dan men denkt. Dat is het Jezuïetendom. Jezuïetendom en Amerikanisme zijn twee zeer verwante zaken. Want toen het vijfde na-atlantische tijdperk begon, toen ging het er om een impuls te vinden, waardoor men kon beginnen om de mensen zo mogelijk af te leiden van een begrip van het Christuswezen. En dat streven in de cultuurontwikkeling, die zich als opgave heeft gesteld om geen begrip voor het Christuswezen te ontwikkelen, om het begrip omtrent het Christuswezen volledig te ondergraven: dat is het Jezuïetendom. Het Jezuïtisme streeft ernaar, om langzamerhand iedere mogelijkheid van een Christusbegrip uit te roeien”. En even later beklemtoont Rudolf Steiner nogmaals: “U zult daarom bij het Jezuïtisme een voortdurende bestrijding van de Christologie vinden, daarentegen een scherpe nadruk daarop leggen dat men een leger is, een leger voor Jezus”. Als de nadruk wordt gelegd op de aardse Jezus-mens, ook al wordt die materiële welvaart beloofd of gegeven, dan wordt daarmee nog niet verwezen naar het kosmische Christuswezen…. Een artikel van Professor Michel Chossudovsky in de KoppVerlag Nieuwsbrief van 29 maart, beschrijft de rol van de kerk ten aanzien van de door de Amerikaanse CIA gesteunde totalitaire regimes in Argentinië en Chili. In Chili weet kardinaal Henriquez een onafhankelijke en zelfs kritische koers te voeren tegen Pinochet. Maar de kerk in Argentinië wist van alle folteringen, Videla overlegde met ze, ze waren medeschuldig. Ze keken weg of steunden zelfs het regime. Eén van hen was de jezuïetenoverste Jorge Bergoglio, nu paus Franciskus. Hij wordt er zelfs van beschuldigd een aantal linkse jezuïetenpaters te hebben aangegeven, die gemarteld of verdwenen zijn. Nu deze operatie Condor op 5 maart in een beslissend stadium is gekomen met het begin van een groot en omvangrijk proces in Buenos Aires kan Amerika wat steun vanuit Rome zeker goed gebruiken. Amerika zou heel graag wat meer gehoorzaamheid zien in Uruguay, Bolivia, Chili, Argentinië, en Venezuela, waar Hugo Chavez net gestorven is, die een eigen koers aan het varen zijn, los van Amerika en de macht van het IMF. Daarom staat er als titel boven dit artikel: “Een paus in dienst van Washington. Wie is paus Franciskus? Kardinaal Bergoglio en de ‘vuile oorlog’ in Argentinië”.

Het is nog te vroeg om te zeggen welke koers het met deze paus op zal gaan, maar vooralsnog zijn de voortekenen (en de voorgeschiedenis) van deze pauskeuze verre van gunstig te noemen! We zullen zien….!

Volgende keer (eind april) iets over de kroning van de nieuwe koning…..

Loek Dullaart, 12 april 2013